Η Χαριτίνη Καρόλου υπήρξε μια ηθοποιός με διακριτή και πολυσχιδή παρουσία στον ελληνικό πολιτισμό, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Η πρόσφατη απώλειά της επαναφέρει στο προσκήνιο μια καλλιτεχνική διαδρομή που συνδέθηκε με τολμηρές επιλογές και έντονες ερμηνείες.
Εντελώς αθόρυβα έφυγε από τη ζωή μία διακεκριμένη ηθοποιός, γνωστή στο ευρύ κοινό από σημαντικές συμμετοχές στον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και από τη συνεπή θεατρική και τηλεοπτική της παρουσία. Η Χαριτίνη Καρόλου διακρίθηκε και στα τρία μέσα, δημιουργώντας ρόλους που άφησαν ισχυρές εντυπώσεις. Ιδίως κατά την περίοδο 1967-1972, η κινηματογραφική της εικόνα ξεχώρισε, καθώς η ίδια ενσάρκωσε γυναικείους χαρακτήρες με έντονο ερωτισμό και αυτοπεποίθηση, στοιχείο που την κατέστησε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη. Τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά θύμιζαν ευρωπαϊκή ή αμερικανική σταρ, ενώ, όπως είχε αναφέρει η ίδια σε συνεντεύξεις της, υπήρξε πρόταση για καριέρα στο εξωτερικό, την οποία δεν επέλεξε να ακολουθήσει.
Η Καρόλου διέθετε ισχυρή θεατρική παιδεία, έχοντας σπουδάσει κοντά στον Δημήτρη Ροντήρη και στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών. Από νεαρή ηλικία συμμετείχε σε παραστάσεις κλασικού ρεπερτορίου και αρχαίας τραγωδίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γεγονός που τη διαμόρφωσε ως «έτοιμη» ηθοποιό ήδη πριν τα 25 της χρόνια, ικανή να ανταποκριθεί σε απαιτητικούς ρόλους.
Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1963, σε ηλικία 22 ετών, με το όνομα Χάρις Καρόλου, στην ταινία «Αδελφός Άννα» του Γρηγόρη Γρηγορίου, δίπλα στον Πέτρο Φυσσούν και την Ξένια Καλογεροπούλου. Το 1967 αποτέλεσε σημείο καμπής, καθώς εμφανίστηκε σε τρεις ταινίες, μεταξύ των οποίων και το γουέστερν «Οι Σφαίρες Δεν Γυρίζουν Πίσω» του Νίκου Φώσκολου. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην ιδιαίτερη ταινία «Οι Ερασταί του Μεσαίου Τοίχου», σε σκηνοθεσία Στέλιου Τζάκσον και Νίκου Οικονόμου, βασισμένη στο βιβλίο «Ο Μεσαίος Τοίχος» του Παντελή Καλιότσου.